Urodził się 27 lipca 1926 roku w Bielmach nad Sanem. W czasie okupacji uczęszczał na tajne komplety w zakresie pierwszej klasy gimnazjum. W tym czasie mając 17 lat wstąpił do miejscowej organizacji podziemnej AK. W maju 1944 roku odbywał. przeszkolenie wojskowe w oddziale partyzanckim AK „Lancy” w Puszczy Solskiej. Dobrze obeznany z rzeką San i Tanew, wykonywał z ramienia organizacji rolę przewodnika dla oddziałów partyzanckich i pojedynczych. partyzantów pragnących bezpiecznie przeprawić się przez te rzeki.

Po wyzwoleniu 17 listopada 1944 roku zostaje aresztowany przez NKWD i przewieziony na „Przyczółek Sandomierski” do ziemianek, gdzie był więziony przez trzy miesiące i sądzony przez .Sąd Wojenny I Frontu Ukraińskiego. W czasie aresztowania przerwano mu naukę w drugiej klasie gimnazjalnej, ale po krótkiej rekonwalescencji i odrobieniu zaległości ukończył drugą klasę i konty­nuował naukę w gimnazjum w Rudniku nad Sanem. Jako gimnazjalista w roku 1946 organizuje Związek Harcerstwa Polskiego w Bielmach.

Po ukończeniu gimnazjum, w latach 1947-1949 uczęszczał do Liceum Drogowo-Wodnego w Jarosławiu, a po jego ukończeniu w 1949 roku zostaje powołany do Szkolnej Kompanii Oficerów Rezerwy SKOR-21 w Gorzowie Wielkopolskim o profilu saperskim. Po ukończeniu SKOR w 1950 r. z wynikiem b.dobrym zostaje powołany do zawodowej służby wojskowej na stano­wisko d-cy plutonu saperów w 5. Kołobrzeskim pp 12 DZ w Szczecinie.

W roku 1952 zostaje skierowany na studia do Wojskowej Akademii Technicznej na Wydział Inż.Sap.

Po ukończeniu Akademii w 1956 roku został skierowany do 3. Warszawskiego pułku pont. gdzie pełnił obowiązki: dowódcy kompanii budowy mostów, szefa sztabu batalionu pont oraz pomocni­ka szefa sztabu pułku ds. rozpoznania. W czasie służby we Włocławku kierował dwoma między innymi ważnymi akcjami: likwidacja wiosną 1957 roku dużej składnicy amunicji w m. Brzoza koło Bydgoszczy z czasów II wojny światowej w dodatku już częściowo wysadzonej i udział w likwidacji skutków powodzi na podhalu w 1958 r. - odbudowa mostów na rzece Soła w Rajczy.

W roku 1959 zostaje skierowany do Szefostwa Wojsk Inż. MON na stanowisko st. pom. Szefa Wydziału Zapór, Dróg i Mostów Oddziału Technicznego. W latach 1963-1968 zajmuje stanowisko st. pom. tego Oddziału. Natomiast w latach 1968-1971 zajmuje etat st. pom. Szefa Wydziału Zabezpieczenia Inżynieryjnego w Oddziale Operacyjnym.

Pracując w Szef. Wojsk Inż. pogłębił swoje wykształcenie techniczne, studiując zaocznie na Politechnice Warszawskiej uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa lądowego. W latach 1969-1971 był członkiem dwóch Komitetów Polskiej Akademii Nauk tj. Gospodarki i Inżynierii Wodnej oraz Nauk Geologicznych jako delegat MON w tych Komitetach.

Był inicjatorem i organizatorem adaptacji sprzętu pływającego Żeglugi Śródlądowej do urządzania przepraw promowych i mostowych na szerokich przeszkodach wodnych. Ćwiczenia z wykorzystaniem takiego sprzętu odbyły się na Zalewie Szczecińskim oraz na Odrze w Brzegu i po­twierdziły przydatność przyjętych rozwiązań.

Szefostwo Wojsk Inżynieryjnych oprócz statutowej działalności w latach 60-tych pełniło rolę przedsiębiorstwa budowlanego, gdyż nie istniały jeszcze w tym czasie wojska inżynieryjno-budowlane. Była to budowa wiat i garaży sposobem gospodarczym, gdzie był jednym z inicjatorów i organizatorów tego przedsięwzięcia posiadając w tym czasie uprawnienia budowlane. Drugim takim zadaniem było przygotowanie stanowisk dla artylerii rakietowej dla Wojsk Obrony Powie­trznej Kraju, siłami specjalnie przygotowanych jednostek inżynieryjnych Jubilat był wyznaczony wówczas do specjalnej komórki, która zabezpieczała działalność tych jednostek.

W dniu 8 października 1970 roku udał się ze specjalną komisją rządową do Zakopanego w celu odbioru ważnego obiektu. Na drodze Warszawa-Radom w okolicy Grójca wydarzył się tragiczny wypadek samochodu wiozącego komisję. Po kilkumiesięcznym leczeniu i rehabilitacji na własną prośbę został przeniesiony do pracy poza wojsko do Centralnego Urzędu Gospodarki Wodnej na stanowisko zastępcy Dyrektora Departa­mentu Wojskowego. Pracując w tym Urzędzie dzięki jego inspiracji i staraniom powstał plan wyko­rzystania budowli regulacyjnych (ostróg) dla celów obronnych, który uzgadnia z wojskiem i bierze udział w opracowaniu założeń techniczno-ekonomicznych Budowle te z jednej strony wyznaczały szlak żeglowny na Wiśle i Odrze, a z drugiej strony stanowiły gotowe przyczółki dla przepraw promowych i mostowych organizowanych przez wojsko, co powodowało skrócenie czasu na przy­gotowanie przeprawy i zmniejszenie ilości środków przeprawowych parków pontonowych na urządzenie danej przeprawy. Tak przygotowane budowle mogły również służyć do organizacji przepraw ogólnego przeznaczenia. Pracując w CUGW był członkiem Głównego Komitetu Przeciw powodziowego.

Sprawy gospodarki wodnej przejął resort rolnictwa, ale Jubilat nie widział tam pełnego wykorzy­stania swoich doświadczeń i zdobytej wiedzy. W związku z tym skierował prośbę do Dep. Kadr MON o ponowne przyjęcie do pracy w instytucjach centralnych ministerstwa obrony. Prośba została przyjęta i został skierowany do nowo powstałego urzędu „Pełnomocnik MON do Spraw Wyodrębnionego Budownictwa Lądowego i Wodnego” na stanowisko Starszego Inspektora.

Pracując tam bierze udział w organizacji i przeprowadzeniu dużego ćwiczenia między sojuszni­czego pk. ,,Wisła-75” polegającego na urządzeniu przeprawy kolejowo-drogowej przez szeroką przeszkodę wodną. Na w/w ćwiczeniu zorganizował również przeprawę mostową przez Wisłę z promów W-2, będących w posiadaniu przedsiębiorstw gospodarki wodnej. Była to przeprawa doświadczalna po której przeprawiały się czołgi, za co również otrzymał wyróżnienia z MON. W latach 1973-1975 brał udział w planowaniu i realizacji zagospodarowana „Bieszczad” przez wojsko.

W roku 1976 urząd Pełnomocnika MON zostaje rozwiązany, natomiast płk Gątarz zostaje skierowany do Szefostwa Służby Komunikacji Wojskowej do Oddziału Przygotowania Sieci Komunikacyjnej. W Oddziale tym zajmował się drogami wodnymi oraz transportem śródlądowym i morskim dla celów obronnych. Na lata 1976-1978 został powołany do Prezydium Komisji Odry przy Instytucie Śląskim w Opolu. Brał też udział w opracowywaniu specjalnego sprzętu barki BP-150 do urządzania prze­praw kolejowo-drogowych na szerokich przeszkodach wodnych. Pracując w SSKW nadzorował i kontrolował wykonywanie budowli na środkowym wybrzeżu przeznaczonych do działań desantu.

Był członkiem Komitetu Naukowo-Technicznego NOT ds. Techniki i Gospodarki Obronnej.

W 1982 roku przechodzi na emeryturę, po 4 latach pracy w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, 30-tu latach pracy w różnych instytucjach wojskowych.

Przysłowiową „wolnością” na emeryturze nie cieszył się zbyt długo.

Wiosną 1984 r. otrzymał propozycję pracy w Departamencie Wojskowym Ministerstwa Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych na stanowisku st. inspektora. Pracując w tym resorcie zajmował się między innymi: przygotowaniem przedsiębiorstw budownictwa wodnego do organizacji oddziałów przepraw promowych, utrzymaniem budowli wodnych przygotowanych do organizowania przepraw oraz produkcją barek BP-150 przystosowanych do urządzania przepraw kolejowo-drogowych przez szerokie przeszkody wodne.

W roku 1985 brał udział w organizacji dużego ćwiczenia pk. „Wisła-85” w ramach którego urządzono przeprawę kolejowo-drogową na Wiśle, po której przeprawiały się kolumny czołgów, samochodów i oczywiście pociąg towarowy załadowany sprzętem wojskowym.

Za duży wkład pracy w przygotowanie sprzętu pływającego do urządzania takich przepraw otrzymał świadectwo autorskie o dokonaniu wynalazku jako współtwórca, który został opatento­wany przez Urząd Patentowy PRL w kwietniu 1986 roku pod numerem 0510 oraz Nagrodę Zespołową II Stopnia Przewodniczącego Komitetu Przemysłu Obronnego Rady Ministrów.

Wiosną 1988 roku przeszedł do pracy w Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w Warszawie na stanowisko Głównego Specjalisty do Spraw Obronnych. Do istotnych spraw na tym stanowisku należało opracowywanie operatów gospodarowania wodą na zbiornikach wodnych w okresie specjalnym oraz organizowanie ich ochrony. W 1992 r. ODGW została wyróż­niona za duże zaangażowanie i owocny udział pracowników w ćwiczeniu wojskowym pk. „Wrzesień-92”. W czerwcu 1994 r. organizuje trzydniowe ćwiczenie dla kadry resortu i dyrekcji na Mazurach na temat „Osłona Techniczna Kanału Augustowskiego i Systemu Wielkich Jezior Mazurskich. W marcu 2002 roku po owocnej pracy na emeryturze, po 15-tu latach pracy w Ministerstwie Ochrony Środowiska oraz Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej, w wieku 76 lat na własną prośbę zwolnił się z pracy. W czasie pracy w wojsku i poza wojskiem zamieścił ponad 40 artykułów we wszystkich niemal periodykach wojskowych, zarówno w jawnych jak i poufnych na tematy budownictwa wodnego, przepraw, sprzętu pływającego, hydrotechniki, budownictwa specjalnego oraz szkolenia i ćwiczeń. Komisja Główna MON ds. Inicjatyw i Nowatorstwa wyróż­niła go za wnioski nadające się do wdrożenia i upowszechnienia w całym wojsku.

W roku 1997 bierze udział w przygotowaniach i obchodach tysiąclecia istnienia jego rodzinnej miejscowości Bielin oraz 1000 letniej rocznicy śmierci św. Wojciecha Patrona Polski i Parafii Bielińskiej. Jako pokłosie tych uroczystości powstaje „Stowarzyszenie Przyjaciół Bielin i Parafii skupia ponad 50 członków z kraju i zagranicy, został Jego Przewodniczącym.

Posiada Krzyż Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Partyzancki oraz wiele odznaczeń i medali resortowych. Jest kombatantem AK, członkiem Stowarzyszenia Saperów Polskich oraz Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. W roku 2004 obchodził uroczystość „Złote Gody”.