Nadawanie imion patronów jednostkom, uczelniom i instytucjom wojskowym ma znaczącą rangę i zajmuje ważne miejsce w procesie dziedziczenia i kultywowania naszych orężnych tradycji. Odgrywa także istotną rolę w kształtowania obywatelskich i patriotycznych postaw żołnierzy, bowiem pozwala ocalić od zapomnienia postacie, które zasłużyły się w walkach o wolności i niepodległość, bądź też swoimi osiągnięciami i dokonaniami przyczyniły się do umacnianie potencjału obronnego państwa oraz rozwoju jego sił zbrojnych w różnych dziedzinach życia – nauce, technice, myśli wojskowej, sztuce operacyjnej, etc. Ich nazwiska zapisane zostały złotymi zgłoskami na kartach dawnej i najnowszej historii wojska, a niektórzy z nich zajęli poczesne miejsce w panteonie chwały naszego oręża.
płk Władysław Frączek ( 1895 – 1965) – patron 5 Dęblińskiego Batalionu Ratownictwa Inżynieryjnego
Pułkownik Władysław Frączek przyszedł na świat 27 grudnia 1895 w Stryszawie k/Żywca. Będąc absolwentem gimnazjum w Bochni włączył się w nurt działalności niepodległościowej jako aktywny członek organizacji strzeleckiej. Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem 3 pułku piechoty 2 Brygady Legionów. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym tej jednostki. W 1917 r. rozpoczął służbę w zapasowym batalionie Polskiego Korpusu Posiłkowego. Rok później roku został internowany przez przedstawicieli władz austriackich i zatrzymany w obozie jenieckim na terenie Węgier. Po wyjściu na wolność,
w pierwszych dniach listopada 1918 roku wstąpił do wojska II Rzeczypospolitej. Rok później objął stanowisko dowódcy kompanii w 4 pułku Piechoty. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i walkach o Lwów, a rok później, w polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu pełnił służbę w 3 pułku piechoty Legionów, początkowo jako dowódca batalionu, a później na stanowisku zastępcy tego pułku. W 1927 r. ukończył Wyższą Szkołę Wojenną, w której piastował kolejno stanowiska – asystenta, wykładowcy sztuki operacyjnej służby sztabów, a następnie, od 1929 roku, kierownika katedry taktyki ogólnej. W 1931 r. objął stanowisko dyrektora nauk w Szkole Podchorążych w Bydgoszczy. W następnym roku skierowany został do pełnienia dalszej służby w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Tam też powierzono mu najpierw stanowisko szefa Wydziału Przepisów Służbowych. W niedługim czasie stanął na czele Wydziału Administracyjno – Instrukcyjnego w Biurze Ogólnym tego resortu.
Podczas wojny obronnej 1939 roku dowodził 15 pułkiem piechoty „Wilków 28 Dywizji Piechoty wchodzącej w skład Armii „Łódź” dowodzonej przez gen. dyw. Juliusza Rómmla. Podczas walk w okolicach miejscowości Ruchłowice został ranny. Początkowo leczono go w Łodzi, a później w Wilnie, gdzie po opuszczeniu szpitala wstąpił do Związku Walki Zbrojnej jako oficer bazy nr 3. Stamtąd wraz z rodziną wyruszył do Warszawy.
W stolicy rozpoczął działalność konspiracyjną używając pseudonimów – „Wid” i ”Janczak”. W kwietniu 1943 r. powierzono mu stanowisko szefa Wydziału Operacyjnego w III Oddziale Komendy Głównej AK. Wkrótce został szefem Sztabu Komendy Obszaru Warszawskiego. Walczył w Powstaniu Warszawskim, a po jego upadku, został wywieziony do obozu jenieckiego w Woldenbergu i umieszczony w Oflagu II c.
Gdy zakończyła się wojna, powrócił do kraju. Schorowany poddał się intensywnemu leczeniu ran, po czym rozpoczął pracę zawodową w dziale administracji sanatorium w Gostyninie - Kruku. W 1968 roku przeszedł na emeryturę i wraz z rodzina przeniósł się do Wrocławia, gdzie zmarł 19 stycznia 1969 roku. Za udział w walkach frontowych odznaczony został m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Milirtari, Krzyżem Niepodległości i trzykrotnie Krzyżem Walecznych.
Minister Obrony Narodowej decyzją nr 35/MON z 17 lutego 2005 roku polecił 5. Dęblińskiemu Batalionowi Ratownictwa Inżynieryjnego przyjąć imię patrona – pułkownika Władysława Frączka.
Adam Stasiński
